به گزارش بی بی سی؛ لئونید آن موقع بیست وهفت ساله بود. زمستان قطب جنوب تازه آغاز شده بود. کمی احساس ضعف و خستگی داشت، بعد حالت تهوع شروع شد، و کمی بعد دردی شدید در سمت راست پهلویش حس کرد.
پسرش ولادیسلاو ماجرا را این طور تعریف می کند: “چون خودش جراح بود، بلافاصله فهمید مشکل آپاندیس است. بارها نمونه اش را دیده بود و عمل کرده بود. در دنیای متمدن، با امکانات دنیای مدرن، عمل ساده ای بود. اما آن جا که خبری از این تجهیزات نبود، فقط یخ بود و سرما.”
لئونید روگوزوف (راست) با یکی از ساکنان قطب جنوب
اواسط فوریه ۱۹۶۱ ایستگاه نووولازاروسکایا آماده بهره برداری شد. باید ماه های زمستان را همان جا پشت سر می گذاشتند و بعد برمی گشتند. اما اواخر آوریل وضع روگوزوف وخیم شد. جانش در خطر بود و امیدی به کمک نبود. سفر از روسیه تا قطب جنوب ۳۶ روز از راه دریا طول می کشید. از آن مهم تر این که کشتی تا سال بعد نمی آمد. پرواز هم در آن باد و بوران شدنی نبود.
به قول پسرش ولادیسلاو “مسئله مرگ و زندگی بود. یا باید منتظر کمکی می نشست که هرگز نمی رسید، یا خودش سعی می کرد خودش را عمل کند.”
لئونید روگوزوف در لنین گراد (سنت پترزبورگ فعلی)، چند سال بعد از آن سفر پر ماجرا
دولت شوروی به روگوزوف “نشان پرچم سرخ کارگر” داد، نشانی که به کسانی که خدمات ارزنده به جامعه و کشور کرده بودند تعلق می گرفت. شجاعتش مایه مباهات شوروی در برابر جهانیان بود. به قول ولادیسلاو: “می گفتند ببینید نسل جوانی را که از نظام ما برآمده – جوانانی خوش سیما، لبخندبه لب، و خوش اخلاق، اما با اراده ای پولادین.”