۰۹:۵۴ – ۲۱ مرداد ۱۴۰۵
امام رضا(ع) با مرزبندی هوشمندانه و تکیه بر مناظرات علمی، ولایتعهدی تحمیلی مأمون را به فرصتی برای تبیین معارف اهلبیت(ع) و شکست نقشه سیاسی عباسیان بدل کردند.
باشگاه خبرنگاران جوان – مأمون عباسی با هدفی دقیق در پی حبس سیاسی و تطمیع یکی از تأثیرگذارترین شخصیتهای دوران خود بود؛ شخصیتی که نه با انتخاب خود، بلکه تحت تهدید و اصرار، به سوی جایگاهی میرفت که تمام ابزارهای قدرت علیه او تنظیم شده بود. اما پرسش اصلی این نیست که امام رضا (ع) به کجا رفتند، بلکه این است که چگونه در میان این حصار و بحرانها، با اقتدار امامت، مأمون را در میدان اندیشه و تدبیر به زانو درآوردند.
امام رضا (ع) در سفر به ایران با بحرانهایی چندوجهی روبهرو بودند؛ بحران سیاسی ناشی از تهدید به مرگ و اصرار مأمون برای پذیرش ولایتعهدی، بحران محیطی ناشی از دوری از فضای آشنای مدینه و قرار گرفتن زیر نظارت دائمی حکومت، و بحران شناختی که از تقابل میان باورهای درونی و نقش تحمیلی جدید در دربار عباسی شکل گرفته بود.
مرزبندی روشن امام با قدرت عباسی