افراد هنگام حضور در هیئت احساس آرامش، امید و نشاط معنوی را تجربه میکنند. در حوزه ارتباطات مؤثر نیز انسان با افراد مختلف آشنا میشود، روابط اجتماعی خود را گسترش میدهد و شبکهای از ارتباطات انسانی و دوستانه شکل میگیرد. از سوی دیگر، مشارکت در فعالیتهای هیئت باعث میشود افراد احساس نقشآفرینی و اثرگذاری داشته باشند
جوان آنلاین: با فرارسیدن ماه محرم، وقتی نام «حسین (ع)» بر زبانها جاری میشود، گویی دریچهای به سوی آرامشی عمیق و فراموششده در جانهای خسته انسانها باز میشود، اما این گریهها و این سینهزنیهای هماهنگ، تنها یادبودی از گذشتهاند یا رازی علمی در پس خود پنهان دارند؟ چرا پس از هر اشک ریخته برای مصائب اهل بیت (ع)، احساس سبکی، نشاط و تعادل عجیبی در انسان جا میگیرد؟ در گفتوگو با قاسم پناهی فکور، مداح و مناجاتخوان حرم مطهر رضوی، کارشناس ارشد مشاوره خانواده و مسئول گروه جهادی، به کاوش در اعماق این تجربیات پرداختهایم. او با تلفیق دانش روانشناسی و سالها تجربه هیئتنشینی، پرده از تأثیرات شگرف عزاداری بر سلامت روان، تقویت سیستم ایمنی بدن و شکلگیری همبستگی اجتماعی برمیدارد. روایت از جایی که «عشق» با «علم» و «معنویت» با «سلامت جسم» گره میخورد تا به خانوادهها و مردم عزیز نشان دهد چگونه میتوان در مسیر محبت به سیدالشهدا (ع)، به اوج تعالی روح و آرامش درونی دست یافت. متن زیر ماحصل این گفتوگوی ارزشمند است که پیش رو دارید.
افرادی که در مجالس اهلبیت (ع) شرکت میکنند، معمولاً چه تغییراتی در رفتار و حالات روحی خود تجربه میکنند؟
در کارهای گروهی معمولاً افراد فرصت پیدا میکنند خلاقیتهای خود را بروز دهند و همین موضوع باعث ایجاد شادی و نشاط در آنها میشود. در هیئتها نیز چنین فضایی وجود دارد، یعنی نوعی فرح و سرور در دل افراد شکل میگیرد که حتی پس از اشک ریختن و گریه کردن نیز باقی میماند. به همین دلیل افرادی که اهل هیئت هستند، معمولاً انسانهای شاد و باانگیزهایاند. البته منظور از شادی، شادی عمیق و ریشهداری است که تداوم دارد. گاهی انسان در برخی مجالس و محافل که ممکن است با گناه نیز همراه باشد، بهطور موقت احساس شادی میکند، اما آن شادی گذراست و چهبسا پس از آن احساس افسردگی و خستگی روحی به سراغ فرد بیاید. در مقابل، سرور و آرامشی که پس از حضور در جلسات هیئت و عزاداری ایجاد میشود، ماندگارتر و عمیقتر است. در شلوغی و هیاهوی زندگی روزمره حضور در مراسم اهلبیت (ع) و عزاداریها نبض آرامش است.
دلیل دیگر انرژی مثبتی است که در جمع مؤمنان و عزاداران شکل میگیرد. از سوی دیگر، هدف والایی که افراد برای آن در این مجالس حضور پیدا میکنند نیز بسیار تأثیرگذار است. گاهی این گردهماییها در قالب دعای عرفه، دعای کمیل، دعای ندبه یا دیگر مراسم معنوی برگزار میشود. در چنین فضاهایی انسان به خداوند متعال متصل میشود و با کسانی پیوند معنوی برقرار میکند که منتسب به نور الهی هستند. مانند اهلبیت (ع) و پیامبران الهی. همین ارتباط معنوی باعث تعالی روح انسان میشود و به همین دلیل آن شادی، آرامش و سرور پس از مراسم در وجود افراد شکل میگیرد و تا مدتها همراه آنها باقی میماند.