پژوهش جدید دانشمندان نشان میدهد پنج ساعت زیستی پرکاربرد، برخلاف تصور رایج، لزوماً یک ویژگی واحد از روند پیری بدن را اندازهگیری نمیکنند و هر یک ممکن است تصویری متفاوت از تغییرات سلولی و مولکولی مرتبط با افزایش سن ارائه دهند. این یافته میتواند در نحوه استفاده از آزمونهای سن بیولوژیک در پژوهشهای پزشکی و کاربردهای بالینی اهمیت داشته باشد.
به گزارش مجله خبری نگار/سیناپرس، «ساعتهای اپیژنتیک» ابزارهایی هستند که با بررسی تغییرات شیمیایی روی DNA، تلاش میکنند سن بیولوژیک افراد را تخمین بزنند؛ یعنی میزان فرسودگی یا تغییرات زیستی بدن را در مقایسه با سن تقویمی فرد ارزیابی کنند. با وجود استفاده گسترده از این ابزارها در پژوهشهای مرتبط با سالمندی، هنوز مشخص نبود هر یک از این ساعتها دقیقاً چه فرایندهای زیستی را دنبال میکنند.