
به گزارش مجله خبری نگار، تندیسهای خوشتراش شخصیتی خاص و پر آوازه نیستند که وسط میدانهای شهر خودنمایی کنند؛ آنها طرحها و تصاویری تداعیکننده لحظات و اتفاقات فراموش شده زندگی هستند که سمج و بیصدا در گوشه وکنار شهر جا خوش کردهاند تا شاید بتوانند در شتاب عجولانه رهگذران مکثی به و جود آورند و دقایقی ذهن آدمهای شهر را به تأمل وادارند؛ تأملی خوشایند که کمی دغدغهها و خستگیهایشان را بتکاند و قابی از زیباییهای زندگی را به آنها بنمایاند. اما با آنکه این مجسمههای خاموش با غوغای درونشان به شهر خاکستری تهران رنگ و زیبایی خاص بخشیدهاند و یکنواختی معابرش را به تنوعی دیدنی تبدیل کردهاند، شاید از چشم و نگاه بسیاری از پایتختنشینان پرمشغله دور و پنهان مانده باشند.
