اقتصاد۲۴- از آغاز سال ۱۴۰۳ تا پایان تابستان ۱۴۰۴، خبرها و تصاویر منتشرشده از سراسر ایران، از دشتهای ترکخورده مرکزی تا شهرهای پرجمعیت چهرهای هراسانگیز از یک بحران خاموش ترسیم کردهاند. زمین در حال فرورفتن است؛ نه با تکانهای ناگهانی یک زلزله، بلکه با سکوت و مداومت، چنانکه گویی آرامآرام قصد دارد همه آنچه بر شانههایش ساخته شده را فروببرد. این رخداد، که حاصل برداشت بیرویه آبهای زیرزمینی، خشکسالی ممتد و سیاستهای ناپایدار آبی است، اکنون به یکی از حیاتیترین تهدیدهای محیطزیستی و اجتماعی کشور بدل شده است. طبق گزارشهای رسمی، بیش از ۴۰۰ دشت ایران درگیر فرونشستاند؛ مساحتی معادل چند کشور اروپایی. نرخ نشست زمین در برخی نقاط به ۲۵ تا ۳۶ سانتیمتر در سال میرسد؛ رقمی که ۱۰ تا ۲۰ برابر میانگین جهانی است.
در اصفهان، زمین زیر پای شهری تاریخی با سرعتی میانگین ۱۵ تا ۱۸ سانتیمتر در سال فرو میرود. ترکهای عمیق بر کالبد بناهایی، چون میدان نقشجهان و مسجد سید، شبیه زخمهایی است که مستقیماً بر حافظه تاریخی ایران نشسته است. تاکنون بیش از ۲۸۰ نقطه بحرانی در استان شناسایی شده و هشدارها درباره تخلیه فوری مناطقی، چون شهرک کاوه و خانه اصفهان به گوش میرسد. پایتخت پرهیاهوی کشور نیز از این بلای خاموش در امان نمانده. در جنوب و جنوبغرب تهران، از ورامین تا شهریار زمین سالانه بیش از ۳۰ سانتیمتر نشست میکند.