اقتصاد۲۴- میرا قربانی فر – صبح پنجشنبه در خیابانهای شلوغ منهتن، تابلوهای شهری چشمک میزدند «سلام به شهردارِ جدید نیویورک». در مرکز توجه مردی بود که زمانی مهاجری از سرزمینی دور بود، حالا با شادمانی نفسگیر شهر را در دست گرفت. نگاهها در قاب عکسِ لحظه سوگندش متوقف شد؛ چگونه کسی که روزگاری غریبه خوانده میشد، امروز نه فقط شهروند، که رهبرِ انتخابی یکی از بزرگترین شهرهای جهان است؟
داستان او تنها نمادی است از آن چه در جهانیشدن امروز ممکن است؛ مهاجر دیگر محدود به لبه جامعه نیست، بلکه میتواند بر رأس قدرت بنشیند.
اما اگر در آن سوی مرزها مهاجر میتواند «شهردار» شود، چرا در ایران، بحث «لایحه ساختار، وظایف و اختیارات سازمان ملی مهاجرت» پس از هفت سال بلاتکلیفی، همچنان در پیچوخمِ قانونگذاری مانده است؟ چرا کشوری که بهترین نیروهایش در صف مهاجرت ایستادهاند، هنوز در درک و تنظیم نسبت خود با «دیگران» گرفتار سردرگمی است؟