به گزارش صراط نیوز به نقل از عصر ایرانیان، دیپلماسی و مذاکرات منطقهای همواره بر بستر واقعیتهای روی زمین شکل میگیرند، اما تفاهمنامه اسلامآباد از همان بدو پیدایش، با گسستی عمیق میان متن توافق و رفتارهای میدانی مواجه شد. توافقی که با ادعای ایجاد یک چارچوب جامع برای توقف عملیاتهای نظامی، فرونشاندن تنشهای موشکی و پهپادی و مهار بحرانهای فرامرزی میان طرفین طراحی شده بود، به دلیل عدم پایبندی متقابل و اصرار رژیم صهیونیستی بر تداوم تجاوزات، خیلی زود شکنندگی و عدم کارآمدی ساختاری خود را به نمایش گذاشت.
میدان لبنان، بهعنوان سنجه اصلی و محک واقعی پایداری این تفاهم، شاهدی بر عدم تعهد آشکار به مفاد اولیه توافق بود. بر اساس گزارشها و بیانیههای رسمی اتاق عملیات حزبالله لبنان، آمار نقض آتشبس و تجاوزات هوایی، پهپادی و زمینی صهیونیستها از مرز صدها مورد عبور کرد. تحرکات ایذایی دشمن در عمق روستاها و محورهای مرزی، از جمله ادعاهای بیاساس درباره پیشروی و تثبیت مواضع در اطراف نبطیه و همچنین تحرکات هوابرد و تجاوزات پهپادی در مناطقی نظیر نبیشیت، صرفاً تلاشهایی مذبوحانه برای تحریف واقعیت میدانی بود. بیانیههای رسمی مقاومت بهروشنی آشکار ساخت که این نفوذهای ناپایدار، هرگز به معنای تسلط عملیاتی یا ایجاد واقعیت جغرافیایی جدید بر روی زمین نبوده و با هوشیاری مدافعان، در تمامی محورها با ناکامی مواجه گردیده است.