به گزارش ایران۲۴، در کشوری که «صرفه اقتصادی» سالهاست به واژهای لوکس تبدیل شده حالا اینترنت هم رسما به باشگاه کالاهای گران و کمکیفیت پیوسته است؛ کالایی که نه آزاد است، نه پایدار و نه سریع، اما هر چند ماه یکبار با مجوزی تازه، برچسب قیمتش سنگینتر میشود. افزایش ۱۸درصدی تعرفه اینترنت همراه، آن هم در شرایطی که کاربران با قطعیهای مکرر، اختلالهای گسترده و محدودیتهای بیپایان دستوپنجه نرم میکنند، یادآور یک واقعیت تلخ است: «در بازار انحصاری، کیفیت موضوعیت ندارد؛ فقط قبضها بهموقع صادر میشوند.» ماجرا از اطلاعیههای رسمی آغاز میشود؛ جایی که همراه اول و ایرانسل با استناد به مجوزهای صادره در ۲۹مهر۱۴۰۴، از «اصلاح مرحلهای» تعرفهها سخن میگویند. مرحله اول با افزایش ۲۰درصدی در آذرماه اجرا شد و حالا مرحله دوم با رشد ۱۸درصدی از پنجم اسفند به جریان افتاده است. ادبیات اطلاعیهها آشناست: «درک شرایط اقتصادی مردم»، «حداقل تغییر ممکن»، «جلوگیری از ناترازی در صنعت ارتباطات» و «حفظ پایداری شبکه»، اما پرسش سادهای که بیپاسخ میماند این است که اگر پایداری شبکه اولویت بوده، پس سهم کاربران از این پایداری کجاست؟