۱۵:۳۵ – ۲۹ مرداد ۱۴۰۵
دیوارهای بتنی و محافظان مسلح تروتسکی در مکزیک، حریفِ نقشه چندسالهای نشدند که استالین برای شکارِ رقیب دیرینهاش کشیده بود. این روایتی است از روزی که یک نفوذیِ فریبکار، معمار انقلاب روسیه را در قلبِ پناهگاهش از پا درآورد.
باشگاه خبرنگاران جوان– در بعدازظهر ۲۰ اوت ۱۹۴۰ [۲۹ مرداد ۱۳۱۹]، لئون تروتسکی در حالی که خرگوشهایش را غذا میداد، در انتظار سرنوشت محتوم خود بود. این معمار روشنفکر و ۶۰ ساله انقلاب روسیه، که از سوی ژوزف استالین به مرگ محکوم شده بود، میدانست که نه نگهبانان مسلحی که دیوارهای بلند اقامتگاهش در مکزیکوسیتی را پاس میدادند، و نه حتی هزاران مایل فاصله خشکی و دریا میان او و مسکو، هیچکدام نمیتوانستند او را به طور کامل از دستِ مرگبار دیکتاتور شوروی در امان نگه دارند. هرگونه خیالِ یافتن پناهگاهی امن در دوران تبعید، همچون درِ اتاقخوابش که به گلوله بسته شده بود، از میان رفته بود؛ آنگاه که عوامل استالینی کمتر از سه ماه پیش، در یک سوءقصد نافرجام به ویلای او یورش برده بودند
با این حال، تروتسکی از همان روزهای نخستین که دانشجویی انقلابی در روسیه بود، به دشمنان خطرناک عادت داشت. دولت تزاری به دلیل باورهای مارکسیستی، او را دو بار به سیبری تبعید کرده بود. در این میان، مردی که با نام «لِو داویدوویچ برونشتاین» زاده شده بود، با گذرنامهای جعلی بریتانیایی و با نام «لئون تروتسکی» به لندن گریخت و با ولادیمیر لنین، همرزم انقلابیاش، دیدار کرد. در جریان انقلاب ۱۹۱۷ روسیه، او با لنین برای سرنگونی دولت موقت برنامهریزی کرد و «ارتش سرخ» را تشکیل داد؛ ارتشی که در جنگ داخلیِ پس از آن، «ارتش سفید» ضدِبلشویک را شکست داد.