نهم اسفند ۱۴۰۴، تنها ساعاتی پس از حمله موشکی به حسینیه امام خمینی (ره)، مدرسهای به نام شجره طیبه در شهرستان میناب هدف کینه قرار گرفت
جوان آنلاین: نهم اسفند ۱۴۰۴، تنها ساعاتی پس از حمله موشکی به حسینیه امام خمینی (ره)، مدرسهای به نام شجره طیبه در شهرستان میناب هدف کینه قرار گرفت. مدرسهای که در آن، نه تنها علم، بلکه ایمان و اخلاق نیز آموخته میشد. جایی که فرزندان کارگر و کارمند، خانوادههای کمبرخوردار و مرفه، شیعه و سنی، در کنار هم زیر یک سقف، آرزوهای بزرگ را میپروراندند، اما در این حمله ناجوانمردانه، پرواز این آرزوها متوقف شد. جمعی از معصومترین انسانها همراه با معلمانی که میسوختند تا راه را روشن کنند، پر کشیدند. معلمانی که حضورشان تنها به انتقال دانش نبود، بلکه چراغ راه هدایت و الگوی اخلاق و ایمان بود.
در هفتهای که به نام معلم نامگذاری شده است به سراغ دو خانواده از این دلسوختگان رفتیم؛ آقای «مرتضی نجاتی»، همسر شهیده مهدیه رسولی، معاون دبستان پسرانه شجره طیبه و آقای «اسماعیل شیرگیر»، همسر شهیده زهره شهریاری، معلم پایه دوم این دبستان که همراه با جنین ششماههاش، در عشق به دانش و میهن سوختند. روایت این عزیزان، شرحی از یک فقدان نیست، بلکه حدیثی از اوج فداکاری، ایمانی راسخ و مسئولیتی است که تا پای جان، بر دوش کشیده شد.
اولین گفتوگو با آقای نجاتی، همسر شهیده «مهدیه رسولی» است. روایتی سرشار از افتخار به همسری که از سر وظیفهشناسی جان فدا کرد.
از همسرتان بگویید. چطور با او آشنا شدید و ازدواج با او چگونه رقم خورد؟