قانون پیگیری پیشرفت چیست و چه کاربردی دارد؟

آقای پارکینسون، این قانون را با توجه به تجربه کاری خود در سازمان‌های بروکراتیک دولتی بریتانیای آن روز بیان کرد. ما مثال‌های زیادی از قانون پیگیری پیشرفت پارکینسون را در زندگی روزمره خود مشاهده می‌کنیم، مثل تهیه فلش مموری بزرگ‌تر، افزایش حجم داده‌ها؛ خرید کمد بزرگ‌تر، نگهداری لباس بیشتر

آقای پارکینسون، این قانون را با توجه به تجربه کاری خود در سازمان‌های بروکراتیک دولتی بریتانیای آن روز بیان کرد. ما مثال‌های زیادی از قانون پیگیری پیشرفت پارکینسون را در زندگی روزمره خود مشاهده می‌کنیم، مثل تهیه فلش مموری بزرگ‌تر، افزایش حجم داده‌ها؛ خرید کمد بزرگ‌تر، نگهداری لباس بیشتر

جوان آنلاین: کانال تلگرامی «برنامه‌ریزی و مدیریت زمان» یادداشتی از علی محمد مصدق‌راد را به اشتراک گذاشت. این استاد دانشگاه نوشته است: قانون پیگیری پیشرفت Law of the Pursuit of Progress از سوی سیریل نورث‌کوت پارکینسون Cyril Northcote Parkinson مورخ نیروی دریایی بریتانیا در سال ۱۹۵۵ میلادی در مقاله‌ای در هفته‌نامه اکونومیست بیان شد. طبق قانون پیگیری پیشرفت، کار به اندازه زمان اختصاص داده شده، طول می‌کشد. اگر زمان بیشتری برای انجام کاری در نظر بگیرید، کار‌های بیشتری برای دستیابی به آن هدف ایجاد خواهید کرد. 

آقای پارکینسون، این قانون را با توجه به تجربه کاری خود در سازمان‌های بروکراتیک دولتی بریتانیای آن روز بیان کرد. ما مثال‌های زیادی از قانون پیگیری پیشرفت پارکینسون را در زندگی روزمره خود مشاهده می‌کنیم، مثل تهیه فلش مموری بزرگ‌تر، افزایش حجم داده‌ها؛ خرید کمد بزرگ‌تر، نگهداری لباس بیشتر؛ ساخت بزرگراه‌های بیشتر، ایجاد ترافیک بیشتر؛ گذاشتن سطل آشغال بیشتر، تولید آشغال بیشتر و استخدام کارمند بیشتر، تولید کار بیشتر. به عبارتی، هرچه اندازه و حجم چیزی بزرگ شود، کارآمدی آن پائین می‌آید. 

طبق قانون پیگیری پیشرفت پارکینسون در سازمان و مدیریت، «کار به‌گونه‌ای گسترش می‌یابد که زمان در دسترس برای تکمیل آن پر شود». برخی از مدیران با مشاهده افزایش کار‌ها تمایل به استخدام کارکنان جدید دارند. در نتیجه، حجم کار‌ها همچنان اضافه شده و منجر به ناکارآمدی سازمان خواهد شد. به عبارتی، با افزایش بروکراسی به‌وجود آمده، کارایی سازمان کمتر می‌شود. 

تعداد کارکنان یک سازمان بوروکراتیک سالانه ۵ تا ۷درصد افزایش پیدا می‌کند، بدون اینکه میزان بهره‌وری آن سازمان افزایش پیدا کند. به‌عبارتی، وقت بیشتر= اتلاف وقت بیشتر و کارمند بیشتر= بیکاری بیشتر. اگر کاری را که یک نفر انجام می‌داد، به چهار نفر واگذار شود، بعد از مدتی خواهید دید، کار واقعاً به چهارنفر نیاز داشته است؛ زیرا آنها به اندازه زمانی که در اختیار دارند، برای خودشان کار درست می‌کنند و منابع زیادی از سازمان را استفاده می‌کنند ولی بهره‌وری کاهش می‌یابد. این قانون منجر به افزایش بی‌رویه بوروکراسی در سازمان می‌شود. 

منبع  : جوان آنلاین

برای مشاهده متن کامل خبر کلیک کنید

اشتراک‌گذاری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *