به گزارش مجله خبری نگار، بهبهان به وقت فصل نرگس و نذر است؛ همان وقت که نسیم سحر میپیچد نرگسزارها بیدارند و معطر. بیش از ۵۰۰ هکتار نرگسزار پای رشتهکوههای زاگرس که بوی مطبوع و نَمدارشان از مه صبحگاهی تا قله همان کوهها بالا میرود. اینجا پایتخت نرگس ایران است که ردیف به ردیف، بذرهای گونههای بومی نرگس «شهلا» و «پُر پَر» گل داده و ساقههای تُردشان قد کشیدهاند؛ گونههایی که نوبرانههایشان در ماههای دی، بهمن و اسفند برداشت میشوند، هر سال به قرار آیین قدیمی اهدای ۸ هزار شاخه گل نرگس به آستان قدسرضوی، زائر میشوند و میروند تا ضریح و صحنهای حرم امامرضا (ع). باقیشان نیز روانه بازارهای دور و نزدیک از تهران تا عراق و اماراتمتحدهعربی میشوند؛ بستههای ۵۰ تا ۱۰۰ شاخهای با نرخ ۶۰۰ تا ۹۰۰ هزار تومان. تعدادی هم سر از بساط گلفروش سرچهارراه و روی مزار عزیزی درمیآورند. شاید گاهی کمآبی، نرگسها را از باروری بیندازد یا از قد و پَرشان بگیرد، اما اهدا و نذر گل، سنتی است پابرجا که در سایه آن، برگزاری جشنوارههای سالانه و ملی گل نرگس، اجرای رویدادهای فرهنگی و تورهای گردشگری رونقی روزافزون دارد. اینها را عبدالحسن تجلی، ۶۴ ساله و از قدیمیترین نرگسکاران بهبهان میگوید که بیش از ۴۰ سال است در نوبت نرگسچینی، وضو میگیرد و پابهپای کارگران فصلی، نرگسهای زائر را برمیگزیند.