اگر چه در گذشته عموم مردم پذیرفته بودند که نیازهای تغذیهای باید تنها با یک رژیم سالم تامین شود، ویلت و استامبر در سال ۲۰۰۱ این پرسش را مطرح کردند که چه کسی باید مکمل ویتامینی مصرف کند؟ چه مقدار مصرف کند؟ و آیا اصولا مکملها بیخطر هستند؟
ویتامینهای محلول در آب یعنی ویتامین C و گروه ویتامینهای B در صورتی که تا حدودی بیش از مقدار نیاز مصرف شوند توسط کلیهها دفع میشوند. با این حال افزایش بیش از حد همین ویتامینها میتواند بر بار کلیه افزوده و در درازمدت اثر نامطلوبی بر این اندام حیاتی بگذارد.
نکته دیگر در مورد کاربرد موضعی ویتامینها است.
اگر چه کاربرد موضعی اسید رتینوئی ایر اشکال ویتامین A برای درمان آکنه (جوش صورت) از سه الی چهار دهه پیش رواج داشته است اما بعضی از صاحبنظران اخیر معتقدند که استفاده منظم از فرآوردههای مراقبت پوستی مانند ضدآفتابهای حاوی آنتیاکسیدان (شامل ویتامین A، E و C) میتواند پوست را در مقابل واکنشهای اکسیداتیو مانند اشعه ماورای بنفش حفاظت کند.
در مطالعات دیگری مشخص شد مصرف موضعی و خوراکی ویتامین E آسیب پوستی حاد و مزمن و بروز سرطان پوست را در موش کاهش میدهد.