۲) کسانی که پوستشان به سرعت نمی سوزد و یا در مقایسه با سایرین کمتر میسوزد، ملانین کمتری دارند، که موجب می شود ته رنگ پوستشان به بنفش، آبی – قرمز، و گلی متمایل شود. به علاوه علائم بارز دیگری نیز وجود دارد: پوست های گلی، نشانه های مشهود قرمز دارند و یا اینکه قرمزی بر روی آنها به سرعت نمایان شده و خود را نشان می دهد.
۴) پوست های زیتونی نیز معمولا تا حدودی، انشعابی از خاکستری و رنگ فیلی را نمایان می کنند. ترکیب این رنگ از تون زردی که در پایه هر پوستی قرار دارد و کمی سبزی که تنها مختص این گروه می باشد، تشکیل شده است.
۵) پوست بیرنگ نیز به پوستی اطلاق می شود که هیچ تونی از زیتونی، زرد، و یا قرمز در آنها دیده نشود. این دسته بندی برای تمام خانم ها، حتی سیاه پوستان نیر کاربرد دارد؛ رنگ پوست زیرین (یا همان رنگ پایه) شما همیشه با یکی از موارد ذکر شده ارتباط دارد. شاید همیشه به شما گفته شده باشد که باید در آرایش از اصل فصلی بودن، پیروی کنید و با تغییر فصل، رنگ لباس ها و آرایش خود را تغییر دهید، مثلاً آرایش خنک (رنگ آبی و تون های صورتی) و یا گرم ( زرد، خاکستری/ زیتونی). متاسفانه این شایعه همه گیر در مورد رنگ پوست، ممکن است شما را زمان انتخاب سایه ها و میک آپ با مشکل مواجه کرده و گمراهتان کند.
تعیین رنگ پوست، معمولاً زمان انتخاب کرم پودر و پن کک مورد توجه قرار می گیرد. زمانی که رنگ های مختلف کرم پودر را تست می کنید، به طور قطع باید رنگ کلی و دقیق پوست خود را پیدا کرده تا با توجه به آن بتوانید رنگ مناسبی پیدا کنید. نباید رنگ سطح پوست خود را مبنا قرار دهید. هدف شما از استفاده کرم پودر این است که تمام دورنگی های سطحی پوست خود را از بین برده و تمام رنگ را یکنواخت کرده و آنها را به نوعی بی رنگ کنید و به یک رنگ تقریبا زرد کمرنگ برسید. ولی حالا چرا زرد کمرنگ؟ به این دلیل که تمام پوست ها کم و بیش دارای زیر لایه تقریبا زرد رنگ هستند: دلیلش هم این است که رنگ طبیعی ملانین زرد است.