ادوار انتخاباتی مختلف در دهه‌های 70 و 80 و90 بیانگر این مهم است که اصولگرایان در اکثر قریب به اتفاق موارد به جهت نداشتن « وحدت» مشکلات فراوانی را پذیرا بوده‌اند و با حضور کاندیداهای متعدد در انتخابات ریاست جمهوری مختلف و عدم وحدت در ارائه یک لیست انتخاباتی واحد در ادوار مجلس غالبا مقاطع مختلف انتخاباتی را به جریان رقیب واگذار کرده‌اند. اگر هم در اندک زمان‌هایی به جهت عدم حضور و ردصلاحیت  چهره‌های شاخص جریان رقیب توانستند پیروز شوند و دست برتر را داشته باشند اختلافات درونی باعث شده تا وحدت نیم بند و شکننده آنها از بین برود. به عنوان مثال انتخابات مجلس هفتم که با رد صلاحیت  برخی اصلاح طلبان همراه بود اصولگرایان توانستند اکثریت را بدست آورند یا در انتخابات مجالس نهم و یازدهم نیز به همین صورت. شورای ائتلاف، شورای وحدت، جبهه پایداری، طیف قالیباف، اصولگرایان میانه‌رو، شریان ، حزب مؤتلفه و… از گروه‌هایی هستند که احتمالا مستقلا وارد انتخابات شوند همین  رویکرد است که باعث شده امروز که کمتر از شش ماه تا انتخابات مجلس دوازدهم باقی مانده به روایت خود اصولگرایان منتظر تحرکات احزاب و گروه‌های مختلف در این اردوگاه سیاسی برای انتخابات پیش رو باشیم و در نهایت چندین لیست انتخاباتی را مشاهده کنیم. ائتلاف شکننده یاران قالیباف و جبهه پایداری در انتخابات دوره یازدهم که اساسا جریان رقیب چندان حضوری در آن نداشت نیز به یک سال نکشید و اختلاف درون پارلمانی اصولگرایان خیلی زودتر از آنچه به نظر می‌رسید آغاز شد و همچنان ادامه دارد. لذا به نظر می‌رسد برخی چهره‌های مطرح اصولگرا به جای اینکه با فرار به جلو در خصوص جریان مقابل به اظهار نظر بپردازند بهتر است که چاره ای برای حل اختلافات درون جریانی، عدم وحدت، تشتت و افتراق خود کنند تا هر کس 2 روز نیامده در این جریان ادعای استنقلال و سهم خواهی نکند.

منبع  : پایگاه خبری و تحلیلی آرمان ملی

برای مشاهده کامل مطلب کلیک کنید