طبل توخالی مالیات بر خانههای خالی
اگرچه دولت همواره اعلام کرده مالیاتهای حوزه مسکن صرفا جنبه کنترلی و ساماندهی بازار مسکن را دارد و روی مبالغ آن حساب نکرده، برخی کارشناسان به این بهانه که دولت قصد دارد از محل مالیاتهای بخش مسکن برای خود کسب درآمد کند بعضا دولت سیزدهم را مورد نقد قرار میدهند. در لایحه بودجه ۱۴۰۳ درآمد حاصل از مالیات واحدهای خالی از سکنه فقط ۱۰۰۰ میلیارد تومان و مالیات واحدهای مسکونی گرانقیمت ۴۳۷ میلیارد تومان در نظر گرفته شده است. دولت در جدول شماره ۵ مربوط به منابع قانون بودجه ۱۴۰۳ درآمدهای مالیاتی را ۱۳۰۸ هزار و ۶۳۲ میلیارد تومان در نظر گرفته که سهم مالیات از واحدهای خالی از سکنه ۱۰۰۰ میلیارد تومان است. این رقم حدود یک صدم درصد از کل بودجه ۶۳۴۷ همتی را شامل میشود. با این اوصاف، تامین منابع از محل مالیات واحدهای خالی و لوکس رقم قابل توجهی نیست. در ۱۱ ماه ابتدای سال گذشته نیز طبق اعلام مرکز پژوهشهای مجلس، جمع مالیات خانههای لوکس و خالی به ۵۰ میلیارد تومان هم نرسید. از این رو به نظر میرسد طرح مالیات بر خانههای خالی به بن بست رسیده باشد، چرا که هر ساله رقم مالیاتی اخذ شده بسیار کمتر از رقم پیش بینی شده در بودجه سالانه است. به باور کارشناسان خالی گذاشتن خانه در هر کشوری نشانی از نبود آینده روشن اقتصادی است. در واقع افراد ترجیح میدهند کالای خود را بدون استفاده و حتی با وجود احتمال اتخاذ سیاستهای تنبیهی خالی نگه دارند چون میدانند در آینده قیمت این کالا افزایشی خواهد بود. از این رو با مهدی سلطان محمدی، کارشناس حوزه مسکن گفتوگو کردیم تا چالشها ومزایای اجرای این طرح در حوزه مسکن را بررسی کنیم که در ذیل ماحصل آن را مشاهده میفرمایید.
معمولا خانههایی که مردم آن را خالی نگه میدارند دلایلی برای این اقدام دارند و بدون دلیل خانهای خالی نمیماند زیرا اجاره این خانهها درآمدی را برای مالک به همراه دارد که معمولا از این درآمدها صرفنظر نمیکنند. اغلب خانههایی که در حال تعمیرات هستند یا در حال گرفتن اخذ پروانهاند خالی محسوب میشوند یا اینکه افراد این خانهها را برای فرزندانشان نگه داشتهاند یا خانههای ویلایی و آپارتمانهایی هستند که مالکین آنها خارج از کشور زندگی میکنند. به این ترتیب مساکن زیاد تحت عنوان خانههای خالی نیازمند بررسی به قدری نیست که بتوان آن را به عنوان معضل یاد کرد