عسل از مدت ها قبل به دلیل خاصیت ضد میکروبی خود مورد توجه بوده است و در طب سنتی به عنوان درمان موضعی زخم ها کاربرد دارد. اما متاسفانه در طب مدرن تحقیقات کافی در مورد آن انجام نگرفته و مکانیسم ضد میکروبی عسل به درستی مشخص نشده است.
در تحقیق اخیر نقش عسل در مهار باکتری های عفونی کننده زخم ها، در سطح مولکولی مورد مطالعه قرار گرفت. یافته ها حاکی از این بود که عسل می تواند مانع از اتصال باکتری به بافت ها شود، چرا که این اتصال یک مرحله ضروری برای آغاز عفونت حاد است. همچنین مهار اتصال باکتری ها، تشکیل بیوفیلم را نیز متوقف می کند. بیوفیلم اجتماعی از سلول های میکروبی است که به یک سطح متصل شده و توسط مواد پلی مری خارج سلولی پوشیده شده اند. این پدیده در حقیقت استراتژی میکروب ها برای محافظت خود در برابر آنتی بیوتیک ها و تلاش برای تشکیل عفونت پایدار است.
عسل قادر است حساسیت باکتری ها را نسبت به آنتی بیوتیک ها افزایش دهد و در نتیجه مقاومت به آنتی بیوتیک را خنثی نماید. این یافته نشان می دهد که مصرف آنتی بیوتیک به همراه عسل نسبت به مصرف آنتی بیوتیک به تنهایی، تاثیر بیشتری در برابر عفونت های مقاوم به دارو خواهد داشت.