جمهوری اسلامی ایران به فاصله اندکی پس از پیروزی انقلاب اسلامی در دهه ۱۳۶۰ با موجی از رویدادها و تحولات ازجمله جنگ تحمیلی و اعمال تحریمهای تسلیحاتی و اقتصادی غرب مواجه شد؛ این رویدادها سبب شدند تا ایران تصمیمی بر مبنای تامین منافع ملی برای ادامه مسیر خود بگیرد: نیرومند شدن و دست یافتن به ابزار بازدارندگی پایدار در چارچوب قوانین بینالمللی.
صنعت هستهای در چارچوب پیمان منع گسترش تسلیحات هستهای (انپیتی) یکی از ابزارهایی بود که میتوانست بخش مهمی از واقعیت توانمندی در عین پایبندی به قوانین بینالمللی را محقق کند؛ از این رو، ایران با جدیت پا در این مسیر نهاد تا نوعی از بازدارندگی مشروع را در سبد ابزارهای دفاع از خود داشته باشد.
غنیسازی اورانیوم اصلیترین مولفه این هدف بود؛ اقدامی که طی دهههای گذشته در ایران در چارچوب قوانین بینالمللی با مولفههای درونزا و بومی پیش رفت تا به توانمندی تکنولوژیکی تبدیل شود که نماد غرور ملی و خودباوری هم باشد.