مجیدی فعالیت هنریاش را قبل از انقلاب اسلامی ایران در عرصهٔ تئاتر آغاز کرد. اولین اجرای وی در تئاتر شهر تهران، نقشی در نمایش «نهضت حروفیه» به کارگردانی داوود دانشور بود. سپس در سالهای دههٔ ۶۰ و ۷۰ هجری شمسی به تجربههایی در زمینهٔ بازیگری در سینما دست زد. او در فیلم بایکوت ساختهٔ محسن مخملباف در نقش یک کمونیست سرخورده، در فیلم تیرباران در نقش شهید اندرزگو، و در فیلم دو چشم بیسو در نقش یک معلم تودهای نقش ایفا کرد.
در سالهای بعد مجیدی به کارگردانی روی آورد. اولین فیلمهای مجیدی چند فیلم کوتاه بودند، و اولین فیلم بلند وی به نام بدوک در سال ۱۳۷۰ برنده جایزهٔ جشنواره فجر شد. مجیدی تا پایان سال ۲۰۰۶ میلادی، تنها کارگردان ایرانی بوده که فیلمی از او نامزد دریافت جایزه اسکار شدهاست. همچنین او دوبار برندهٔ جایزهٔ بهترین فیلم در جشنوارهٔ سینمایی مونترهآل شده که در تاریخ از جشنواره بیسابقه بودهاست. مجیدی همچنین در حوزهٔ اندیشه و هنر اسلامی و حوزهٔ هنری سازمان تبلیغات اسلامی به عنوان بازیگر همکاری کردهاست. از او به غیر از فیلمنامههایی که خودش کارگردانی کرده، یک کتاب نیز به نام لاله و پونه منتشر شدهاست. مجیدی فعالیت هنری را از صحنه تئاتر آغاز کرد و پس از آن به بازیگری روی آورد، در آن سالها و در دهه 60 در حوزه هنری فعالیتها گروهی انجام میشد، جوانهای علاقمند سینما هم فیلمنامه مینوشتند، هم روی صحنه تئاتر میرفتند، هم در فیلمها و تئاترهای همدیگر بازی میکردند، تا درخت جوان سینمای متعهد و انقلابی رشد کند.
مجیدی در دهه 60 بیشتر مقابل دوربین این فیلمها رفت که مضامینی مرتبط با انقلاب و حال و هوای آن سالها داشتند، “توجیه” به کارگردانی منوچهر حقانیپرست اولین فیلمی بود که مجیدی بازی کرد و پس از آن در بسیاری از تولیدات ایدئولوژیک دهه 60 نقشآفرینی کرد. اما مهمترین فیلمهای او در این سالها “بایکوت” بود که به دلیل اقبالی که از آن شد به شهرت مجیدی انجامید.