هشت سال دفاع مقدس به تنهایی برای افتخار یک کشور کافیست، اما در ایران اسلامی حتی از این ظرفیت برای پرداختن به قهرمانان این دوران هم به درستی استفاده نمیشود. بیش از انگشتان دست نهاد و ارگان انقلابی داریم، اما دریغ از سالی یک فیلم خوب در حوزه انقلاب و دفاع مقدس. شهدا مظلومند و این مظلومیت روز به روز بیشتر عیان میشود، چون در بین مدیران انقلابی و نهادهایی که وظیفه پرداختن به ایشان را هم دارند، غریب هستند. میلیاردها تومان هزینه فرهنگی در کشور بدون اثرگذاری و دستاورد هزینه میشود و به دلیل همین نگاه سلیقهای چند فیلمسازی هم که در عرصه دفاع مقدس و انقلاب و شهدا فعالیت داشتهاند، دیگر میلی به حضور در این عرصه ندارند. با حبیب والینژاد یکی از فعالان این حوزه مصاحبه مفصلی داشتهایم و درباره چالشها و مشکلات این حوزه گفتوگو کردیم. او نیز دل پردردی از مدیران طی این سالها داشت و مهمترین حرفش همان حرف رهبری است؛ اینکه باید با هنرمندان پدرانه برخورد کرد و به آینده امیدوار بود.
– باتوجه به تجربه خوب «آخرین روزهای زمستان» و «ایستاده در غبار»، قصد ندارید که دیگر با محمدحسین مهدویان فیلم بسازید؟ زمزمههایی که درباره ساخت فیلمی درباره شهید همت به کارگردانی مهدویان و تهیهکنندگی شما وجود داشت، درست است؟