سن ۱۴ سالگی: تازه توی این سن ، هر رو از بر تشخیص میدن! (اول بدبختی!)
سن ۱۵ سالگی: یاد می گیرن که توی خیابون به مردم نگاه کنن! … از Appearance قیافه ء خودشون بدشون میاد!
سن ۱۶ سالگی: توی این سن اصولا” راه نمیرن، تکنو می زنن! … حرف هم نمی زنن ، داد می زنن! … با راکت تنیس هم گیتار می زنن!
سن ۱۷ سالگی: یه کمی مثلا آدم می شن! … فقط شعرهاشون رو بلند بلند می خونن! (یادش به خیر ، اون روزا که تکنو نبود ، راک ن رول می خوندن!)