از امام صادق (علیه السلام) نقل شده که پیامبر اعظم (صلی الله علیه واله وسلم) فرمودند: اگر کسی به مومنی نگاهی بیندازد که بواسطه آن بترسد، خدا او را می ترساند در روزی که (روز قیامت) سایه ای جز سایه خدا وجود ندارد: «مَن نَظَرَ إلى مۆمنٍ نظرةً یُخیفُهُ بها أخافَهُ اللَّهُ تعالى یومَ لا ظِلَّ إلّا ظِلّهُ». (منتخب میزان الحکمه و میزان الحکمه ج 1 ص 86 به بعد)
و نیز امام صادق (علیه السلام) می فرمایند: «مَنْ رَوَّعَ مُۆْمِناً بِسُلْطَانٍ لِیُصِیبَهُ مِنْهُ مَکْرُوهٌ فَلَمْ یُصِبْهُ فَهُوَ فِی النَّارِ وَ مَنْ رَوَّعَ مُۆْمِناً بِسُلْطَانٍ لِیُصِیبَهُ مِنْهُ مَکْرُوهٌ فَأَصَابَهُ فَهُوَ مَعَ فِرْعَوْنَ وَ آلِ فِرْعَوْنَ فِی النَّار»؛ کسی که مۆمنی را از سلطانی بترساند به اینکه از جانب آن سلطان بدی به او میرسد و نرسد او در آتش است، و اگر بترساند او را به اینکه از سلطانی به او بدی میرسد و برسد با فرعون و پیروان فرعون در آتش است. (کافی (ط- دارالحدیث)، ج 4، ص 108.)
ابی عبدالله (علیه السلام) قال: «من اعان علی مومن به شرط کلمه لقی الله عز و جل یوم القیامه مکتوب بین عینیه: آیس من رحمتی؛ هر که با جزیی از یک کلمه به زیان مومنی کمک کند، روز رستاخیز خدا را در حالی دیدار می کند که میان دو چشمانش نوشته شده است: نومید از رحمت من.» (کافی، کلینی، ج 2، ص 368)