یکی از غم انگیز ترین نکاتی که من در خصوص طبیعت انسان می دانم آن است که جملگی انسان ها “‘زندگی کردن” را به تعویق می اندازند.
همه ما به جای لذت بردن از گل سرخی که اکنون در کنار پنجره مان روییده است، در رویای باغ سحرآمیزی از گل های سرخ هستیم که در آن سوی افق هاست.