عسل واژه ای عربی است كه در فارسی به آن «انگبین» می گویند. گذشتگان آن را مظهر پاكی و خلوص و نشانه قدرت می دانستند و در یونان و روم باستان مظهر بركت، عشق و زیبایی بود و مالیات خود را براساس آن می پرداختند. زنبور برای تهیه عسل، شهد گل های مختلف را جمع آوری می كند. جالب است بدانید برای تولید هر كیلوگرم عسل، زنبور باید 2 میلیون بار روی گل ها بنشیند و شهد آن ها را جمع آوری كند. بنابراین تهیه عسل كار بسیار دشواری است و هر زنبور عسل در طول عمر 6 تا 8 هفته ای خود تنها یك قاشق مرباخوری از آن را تهیه می كند.
در كندوی زنبور نوعی عسل هم برای تغذیه ملكه تهیه می شود كه «اكسیر طول عمر» نامیده می شود. از آن جا كه عسل از شهد گل های مختلف تهیه می شود رنگ آن بستگی به گیاهی دارد كه زنبور از آن تغذیه كرده است گذشته از آن شرایط آب و هوایی و جغرافیایی نیز در رنگ و بوی عسل تاثیر دارد. عسل با وجود شیرین بودن اگر به مقدار معینی مصرف شود، برای هر نوع بیماری از جمله دیابت موثر است.
فایده دارویی عسل و دارچین
شایان ذكر است، عسل مورد مصرف باید خام و پاستوریزه نشده باشد. زیرا كه آنزیم های لازم به هنگام عمل پاستوریزه به علت حرارت دیدن از بین می رود.