سرطانخون، در اثر افزایش تعداد سلولهای غیرطبیعی و اصطلاحا سلولهای بلاست در مغزاستخوان اتفاق میافتد. مغزاستخوان برای اینكه بتواند سلولهای طبیعی شامل گلبولهای قرمز، گلبولهای سفید، پلاكت و… را بسازد، از یك سلول اجدادی به نام «بلاست» آغاز به كار میكند. این سلول قدرت زایش و تكثیر بالایی دارد و به سرعت تعداد زیادی سلول نارس میسازد. این سلولهای نارس تحتتاثیر مواد رشد، كامل و به سلولهای تخصصیافته خونی تبدیل میشوند. اگر در روند تبدیل سلولهای نارس به رسیده وقفه ایجاد شود، سرطانخون پدید میآید.
سرطانخون حاد
تركیب خونی بیمار طی 6-3 هفته كاملا به هم میخورد و علایم بالینی از جمله افت پلاكت، كاهش گلبولهای قرمز یا افزایش گلبولهای سفید، تب و نشانههای نارسایی مغزاستخوان سریع خود را نشان میدهد. پلاكت پایین، تنگینفس، خونریزی، كاهش وزن و عفونت، بیمار را از كار و زندگی میاندازد و به پزشك مراجعه میكند. احتمال ابتلا به این بیماری، 3 در هر 100 هزار نفر جمعیت است. سرطانخون حاد دو نوع میلوییدی (AML) و لنفوییدی (ALL) دارد و با توجه به نوع سلول سرطانی، درمان و نوع علایم آنها با هم متفاوت هستند.
درمان اصلی شیمیدرمانی است. باید از مغزاستخوان بیمار نمونهبرداری و ظرف 48 ساعت تصمیمگیری و شیمیدرمانی شروع شود. پاسخ به درمان خیلی خوب است و بیماری كاملا از مغزاستخوان پاك میشود، از آنجا كه بیماری در بیشتر بیماران بعد از تقریبا 1 سال، به علت اینكه تعداد كمی از سلولها به صورت خفته و نیمفعال در مغزاستخوان باقی میمانند و شیمیدرمانی قادر به از بین بردن سلولهای نیمهفعال نیست، عود میكند، اگر بیماران پیگیری نشوند و اقدام به موقع انجام نگیرد، متاسفانه در عود اول و دوم، از شیمیدرمانی نتیجه نخواهیمگرفت.