سلول های ایمنی وظیفه دفاع از سلول های بدن را به عهده دارد و با حمله به مهاجمان آنها را نابود می کند، اما در شرایط خاصی سلول های ایمنی به دلایلی که هنوز کاملا شناخته شده نیست به جای سلول های خارجی، سلول های خود بدن را مورد تهاجم قرار می دهد. به این ترتیب یکی از اندام ها یا گروهی از سلول های بدن مورد تخریب قرار می گیرد.
از میان بیماری ها امروزه بیماری های مهمی در گروه بیماری های خودایمنی قرار می گیرد.
«مولتی پل اسکلروزیس» یا ام اس که در اثر حمله سلول های ایمنی به غلاف سلول های عصبی بدن ایجاد می شود و در سال های اخیر بسیار شایع شده است؛ از معروف ترین این بیماری هاست.
بیماری «هاشیموتو» که عامل کم کاری تیروئید است نیز در اثر حمله سلول های ایمنی به سلول های تیروئید ایجاد می شود و امروزه درصد زیادی از افراد، بخصوص زنان را مبتلا ساخته و عامل اصلی کم کاری تیروئید است.
بیماری کرون که در غرب یکی از عوامل اصلی التهاب روده هاست و موجب اسهال و درد مزمن شکم می شود نیز از همین دسته بیماری هاست.
اکنون این پرسش پیش می آید آیا فرار از مهاجمان خارجی یعنی میکروب ها و انگل ها و زندگی مکانیزه، استریل و عاری از هر گونه میکروب و انگلی اشتباه بوده است؟