نازوب، تجارب اولیه دوران کودکی (که عبارت است از رشد پیش از زایمان تا 8 سالگی) پایههایی حیاتی را برای تمام دوران زندگی بنا میکنند و سرمایهگذاری در سالهای اولیه یکی از بزرگ ترین پتانسیلها را برای کاهش بیعدالتیهای سلامت درون یک نسل فراهم میآورد مزایای سرمایهگذاری برای ارتقا سلامتی در این دوران عبارت است از سلامتی کودکان خردسال، بهبود سلامتی در سراسر دوران زندگی و بازده اقتصادی به جامعه از طریق کاهش هزینههای مراقبتی و افزایش بهرهوری اقتصادی. اثرات یک شروع خوب در زندگی، یعنی …
حمایت مناسب از مادران و فرزندان برای یک عمر باقی میماند. کندی رشد و ضعف حمایتی میتواند باعث افزایش خطرات جسمانی در طول زندگی و کاهش قدرت ادراکات احساسی – عملکردی در دوران بزرگسالی گردد. تکامل کودک از دوران جنینی آغاز میشود و با مراقبت و تغذیه مطلوب در دوران بارداری، فرصت رشد و تکامل مطلوب کودک که حق طبیعی اوست فراهم میشود. مهمترین دوران تکامل مغزی کودک در دوسال اول زندگی است که نقش قابل ملاحظهای بر عملکرد ذهنی، جسمی، روانی، اجتماعی و ایمنی کودک دارد. سن بارداری یکی از مهمترین عوامل تعیین کننده بقای نوزاد میباشد.
سن حاملگی
در سال ١٣۴٠ شمسی سازمان بهداشت جهانی، «سن حاملگی» را بهعنوان معیاری برای تعریف نوزادان زودرس معرفی کرد. طبق نظر این سازمان، زایمان پره ترم به زایمانی اطلاق میشود که جنین پس از ٢٠ هفتگی کامل بارداری و قبل از تکمیل ٣٧ هفتگی بارداری متولد شود. نوزادی که حاصل چنین زایمانی باشد زودرس بوده و مشکلاتی، حیات وی را تحت تأثیر قرار میدهند. از علل اصلی مرگ و میر نوزادان در کشورهای پیشرفته، زایمان زودرس (پره ترم) بوده است. نوزادان بهدلایل مختلف در معرض خطرهای بیشتری برای عوارض کوتاهمدت و بلندمدت، از جمله ناتوانی جسمی و تکامل ذهنی هستند. در 2 سال اول زندگی نوزاد نارس احتمالا از نظر رشدی نسبت به نوزاد ترم (رسیده) هم سن خود، عقبماندگی جسمی دارد، اما انتظار بر این است که این نوزاد نیز همان توالی شاخصهای رشدی هر کودک دیگری را بگذراند. این تاخیر در رشد نوزاد نارس در حدود ۲ سالگی به تدریج جبران خواهد شد و هنگامی که کودک به سنین پیش از مدرسه رسید، ۲ تا ۴ ماه تفاوت از لحاظ سن یا رشد مشکلی برای کودک در میان هم سالانش ایجاد نمیکند. اما باید در مورد اختلالات یادگیری در ایشان، هوشیار بود زیرا این اختلالات، که ناشی از نارسی است، در سالهای اولیه مدرسه خود را نشان میدهند. زایمان زودرس یک حادثه جدی برای مادر و نوزاد بوده و در 5-10% از حاملگیها رخ میدهد. اما شیوع آن بسته به جمعیتهای مختلف و وضعیت اقتصادی و اجتماعی در جوامع مختلف متفاوت میباشد. اما با همین میزان شیوع بهعنوان عامل دو سوم از مرگ و میرهای دوران بارداری و نوزادی شناخته میشود.