از ابتدای فروردین ماه سال ۱۴۰۲، همه اشخاص حقوقی (به استثنای اشخاص حقوقی موضوع ماده ۱۶ قانون دائمی مالیات بر ارزش افزوده) موظف شدند به سامانه مؤدیان متصل شوند و پس از آن صورتحساب الکترونیکی را از این سامانه دریافت کنند. یکی از مراحل ثبتنام در این سامانه، دستیابی به گواهی امضای الکترونیکی است که احتمالا بسیاری از مؤدیان مالیاتی را دچار سردرگمی کرده است.
به گزارش پیوست، با گسترش تکنولوژی و الکترونیکی شدن بسیاری از خدمات مالی، نیاز به وجود امضای الکترونیکی بیشتر شد. در ایران این موضوع در سالهای ابتدایی دهه هشتاد مطرح و باعث شد در قانون تجارت الکترونیک به آن اشاره شود. بر اساس ماده ۱۰ این قانون، امضای الکترونیکی مطمئن باید نسبت به امضا کننده منحصر به فرد باشد، هویت امضاکننده را معلوم کند، به وسیله امضاکننده و یا تحت اراده انحصاری وی صادر شده باشد و به نحوی به یک «داده پیام» متصل شود که هر تغییری در آن «داده پیام» قابل تشخیص و کشف باشد. در این قانون، داده پیام هر نمادی از واقعه، اطلاعات یا مفهومی است که با وسایل الکترونیکی، نوری یا فناوریهای جدید اطلاعات، تولید، ارسال، دریافت، ذخیره یا پردازش میشود.
با فرارسیدن سال ۱۴۰۲ و الزام اغلب اشخاص حقوقی به اتصال به سامانه مؤدیان، نوبت به استفاده گسترده از امضای الکترونیکی رسید. امضای الکترونیکی، فناوریای است که بسیاری از افراد هنوز از وجود آن بیاطلاعاند و از سوی دیگر سازوکار پیچیدهای برای دریافت آن وجود دارد. دو دلیل عمدهای که مؤدیان مالیاتی را دچار سردرگمی کرده است. دریافت گواهی امضای الکترونیکی نیاز به به دست آوردن یک توکن دارد که باید از سایتهای مراکز میانی فعال گرفته شود. در سایت این مراکز، فرآیند دریافت این گواهی الکترونیکی توضیح داده شده اما به نظر میرسد در واقعیت وضعیت کمی پیچیدهتر باشد. عنوان هشت مرکز میانی فعال در سایت سازمان امور مالیاتی آمده است که یکی از آنها مرکز میانی دولتی عام است.