البته به طور قطع اپراتورهای تلفن همراه به عنوان یکی از سه نقطه قابل اتکاء در میان نهادهای حاکمیتی برای انجام فرآیند شناسایی الکترونیکی مشتری (eKYC) واحراز هویت از راه دور، قابل پذیرش بوده و در عین حال بانکها و ثبت احوال نیز نقاط بسیار مطمئن و قابل اتکا برای این منظور هستند. طرح سرویس سامانه شاهکار در ماهیت آن، کارآمد است و بخشی از نیازهای حوزه احراز هویت در فضای مجازی را پوشش میدهد اما در ادامه به مسائلی اشاره خواهد شد که نتیجه آن، عدم وجود سطح اطمینان مورد انتظار از این سرویس در وضعیت فعلی است.
در درجه اول باید توجه داشت بر اساس استانداردهای پذیرفته شده جهانی، توصیه میشود احراز هویت قوی در فرآیند شناسایی از راه دور مشتریان (eKYC) باید حداقل مبتنی بر دو عامل (احراز هویت دو عامله) باشد و بنابراین به کارگیری سامانه شاهکار به تنهایی و به عنوان یک عامل احراز هویت (احراز هویت تک عامله از نوع عامل داشتنی یعنی سیمکارت)، در مجموع منجر به احراز هویت قوی و فرآیند مطمئن KYC نمیشود. پس حتی در صورت بالا بودن ضریب امنیت در سامانه شاهکار و قابلیت اطمینان بالای آن، باز هم به تنهایی احراز هویت یک عامله محسوب میشود و باید حداقل در کنار یک عامل دیگر احراز هویت به کار گرفته شود تا سازوکار استفاده شده به عنوان روشی مطمئن برای احراز هویت دیجیتال و eKYC در نزد کسب و کارهای فضای مجازی، پذیرفته شود. البته تمامی خدمات و کسبوکارهای فضای مجازی در یک سطح اهمیت قرار ندارند و می توان با سطحبندی کسبوکارها، برای آن دسته از خدماتی که از لحاظ امنیت اطلاعات و ماهیت سرویس، اهمیت کمتری دارند تنها از احراز هویت تک عامله استفاده نمود.