اگر بخواهیم مقداری به عقب بازگردیم و سیر تاریخی شکلگیری این فرمت رسانهای را بجوییم، باید به دهۀ 1980 بازگردیم؛ زمانی که پدیدهای به نام audioblogging، بروز پیدا کرد؛ موردی که به یک معنا میتوان آن را ریشۀ شکلگیری پادکستها دانست. پس از حدود ۲۰ سال از این پدیده و با دسترسی بشر به اینترنت با پهنای باند بالا و پخشکنندههای دیجیتال صدا نظیر آیپد، زمینههای ظهور رسمی پادکست، فراهم شد (ویکیپدیا، ۲۰۲۰). همواره از دو تن به نامهای آدام کری و دیو واینر بهعنوان پدران پادکست، یاد میشود. آدام قصد داشت نرمافزاری بسازد که هرچه در فهرست اشتراک کاربر است، دانلود کند؛ دِیو نیز بهدنبال پلتفرمی برای بهاشتراکگذاری محتوا ازطریق اینترنت بود. سرانجام، در تابستان ۲۰۰۴، آدام تصمیم گرفت اولین پادگیر را با اسکریپتهای اپل، توسعه دهد. این برنامه، RSS (همنشری سراسری ساده) را دریافت میکرد و صوت را میخواند. در واقع، این دو نفر، نخستین افرادی بودند که برنامهای تحتعنوان «ipodder» نوشتند که میتوانست رادیوهای اینترنتی را از آیپدهایشان، دانلود کند (پنجهشیری، ۱۳۹۸).
ورود غولهای تکنولوژی به این حوزه نیز سبب شد تا پادکستها، بیشتر در کانون توجه قرار گیرند. برای مثال، در ژوئن ۲۰۰۵، اپل، در نسخۀ جدید iTunes ، بخش جدیدی برای پادکستها تدارک دید که در آن میشد به اشتراکگذاری، بارگذاری و سازماندهی فایلهای صوتی، پرداخت. استیو جابز و اپل، ظهوری باشکوه در حوزۀ پادکست داشتند؛ او در سال ۲۰۰۶، ویدئویی در مورد پادکست بیرون داد و در آن، ضمن آموزش نحوۀ ساخت پادکست، این پدیده را آیندۀ محتوای صوتی دانست. ورود اپل به بازار عرضۀ پادکست، کیفیت کار را افزایش داد و همچنین با بهوجود آمدن نرمافزارهای مشوّق ساخت پادکست نیز این عرصه گستردهتر شد(پنجهشیری، ۱۳۹۸).