ساعت ۱۰:۳۰ صبح دوم تیرماه ۱۴۰۴ بود که نخستین موشک دشمن متجاوز، ساختمان ملاقات زندان اوین را در هم کوبید. این زمان، تصادفی نبود. ساعت ملاقات عمومی، زمانی که دهها خانواده، پس از روزها یا شاید هفتهها انتظار، برای دیدن عزیزان زندانیشان به این مکان آمده بودند. سربازان، کارکنان و مردم بیگناه همه در آن لحظه، هدفی شدند برای موشکهایی که از آسمان میبارید.
این حمله که فقط به ساختمان ملاقات محدود نشد، کلینیک درمانی، ساختمان اداری مرکزی، دادسرای مستقر در زندان، و حتی بخش بستری زندانیان بیمار را نیز در هم کوبید.
این اقدام، مصداق بارز حمله عمدی به اماکن غیرنظامی بود که طبق ماده ۸ اساسنامه دیوان کیفری بینالمللی، یک جنایت جنگی محسوب میشود. نماینده دفتر حقوق بشر سازمان ملل نیز در بیانیهای تأکید کرد: زندان اوین یک هدف نظامی نیست و هدف قرار دادن آن، نقض فاحش قوانین بشردوستانه و کنوانسیونهای چهارگانه ژنو است. با وجود این، سکوت معنادار برخی از نهادهای بینالمللی، و حمایت آشکار دولت آمریکا از این اقدام، نشان داد که قوانین بینالمللی، آنگاه که منافع قدرتهای بزرگ در میان باشد، به راحتی زیر پای منافع سیاسی لگدکوب میشود.