بسیاری بر این باور بودناد که وفاق ملی قرار است برای دولت نقش گفتمانی پیش برنده را ایفا کند که با تکیه بر آن دولت بتواند مسائل و مشکلاتی را که به تنهایی نمیتواند حل و فصل کند به کمک سایر قوا و دستگاه ها حل و فصل کند. اما نوع نگاه برخی قوا مثل مجلس و جریان تندرو نشان داد که وفاق ملی پزشکیان آنقدر ها هم کار نمیکند و تاثیر گذار نیست. چنانکه اگر بنا بر وفاق بود باید مجلس در همراهی و همکاری با دولت پیش می آمد نه اینکه تمام وقت خود را در جهت تلاش برای کنار زدن چهرههای اثر گذار دولت بگذارد. چنانکه محمد جواد ظریف با فشارهای تندروها و عدم ایستادگی دولت استعفا داده شد تا مشخص شود وفاق ملی دولت به جای گفتمانی پیش برنده صرفا ویترینی است برای اینکه نشان دهد اگر به ما حمله کردند نیز ما پاسخ نمیدهیم و وفاق میکنیم. همین رویه در خصوص علی طیب نیا مشاور عالی رئیس جمهور به وقوع پیوست و اختلافات بعضا درونی دولت باعث شد وی نیز عطای حضور در دولت را به لقای خود ببخشد. با این حال انتقادات به دولت آنقدرها نیز زیاد نبود و همه به دولت پزشکیان و رویکردش در مسائل مختلف به ویژه انتصابات اعتقاد داشتند. اما انتصاب اخیر یک چهره متمایل به جبهه پایداری و تندروها باعث شد تا حتی حامیان دولت نیز این موضوع را بر نتابند و انتقادات خود نسبت به انتصاب اسماعیل سقاب اصفهانی به معاونت رئیس جمهور را علنا مطرح کنند. هر چند که این انتقادات تکانه هایی را نیز به همراه داشت. چنانکه فیاض زاهد فیاض زاهد استاد دانشگاه و عضو برجسته شورای اطلاع رسانی دولت در انتقاد به انتصاب اخیر از شورای اطلاع رسانی دولت استعفا داد. چند روز بعد نیز محمد مهاجری دیگر عضو شورای اطلاع رسانی دولت از سمت خود استعفا داد تا اختلافات درونی دولت بیش از پیش آشکار شود. حال اما چند روزی است که خبرهایی جسته و گریخته در خصوص احتمال استعفای محمد رضا عارف معاون اول رئیس جمهور مطرح شده که البته تا کنون تایید نشده و برخی کانال های حامی دولت این مسابله را ناشی از بد اخلاقی سیاسی جریانات تندرو قلمداد میکنند که میخواهند میان رئیس جمهور و معاون اول را بهم زده و شکر آب کنند.
*وفاق با چه کسی؟