«……. در آغاز برجام، زمانی که سازوکار «اسنپبک» ایجاد میشد، بهسختی قابل تصور بود که ایالات متحده آمریکا نخستین طرفی باشد که تعهدات خود را نقض کند. تصمیم آمریکا مبنی بر خروج یکجانبه از برجام در مه ۲۰۱۸ و تضعیف قطعنامه، بهطور اساسی شیوههای فعالسازی سازوکار «اسنپبک» را تحت تأثیر قرار داد؛ بهگونهای که بدون رسیدگی و حلوفصلِ مناسب و پیشینیِ عدم انجام تعهدات اساسی از سوی ایالات متحده، دیگر نمیتوان آن را در قبال ایران به کار بست.
……. آلمان، فرانسه، بریتانیا و همچنین اتحادیه اروپا، نهتنها با تحریمهای غیرقانونی و تبعیضآمیز آمریکا علیه ایران همراهی میکنند، بلکه علیرغم تعهدات خود در برجام و قطعنامه ۲۲۳۱ شورای امنیت، از جمله در آستانه «روز گذار» در ۱۸ اکتبر ۲۰۲۳، تدابیر محدودکننده جداگانهای را نیز وضع کردهاند. در این زمینه شایسته است یادآوری شود که یکی از اصول کلیدی حقوق بینالملل که از سوی دیوان بینالمللی دادگستری تأیید شده، مقرر میدارد: «طرفی که تعهدات خود را انکار کرده یا بدانها عمل نمیکند، نمیتواند به حقوقی که مدعی است از آن رابطه ناشی میشود، استناد نماید.