سفری کوتاه و رویایی به روستای دیدنی و اروپایی در ایران
چهره ای آفتاب سوخته دارند. قد بلند و چهارشانه اند. شکل و شمایل روستای شان مثل دیگر روستاهای کشور است و در نگاه اول هیچ تفاوت و نکته قابل تأملی در چهره آنها دیده نمی شود. زنان روستایی همچنان به سنت های قدیم ایران زمین وفادارند. پای مشک ها می ایستند و مشک می زنند، شیر دام ها را می دوشند، نان می پزند؛ از آن نان های تنوری که عطرش کوچه های گِلی روستا را پر می کند. مردها هم شغل اصلی شان دامداری است اما جوان ترها تحصیلکرده اند و سرشان در درس و مشق. چهره ای کاملا عادی و معمولی از یک روستا که این سوال را در ذهن به وجود می آورد که اینها در صفحه شگفتی ها چه می کنند؟!
