اظهارات سعید جلیلی درباره گسترش کافه و کافهنشینی، بار دیگر نگاه ایدئولوژیک او به سبک زندگی جوانان را زیر ذرهبین برده است؛ نگاهی که بهجای تمرکز بر بحرانهای واقعی مانند معیشت، قمار و آسیبهای اجتماعی، قهوهخوردن و گفتوگوی جوانان در فضای عمومی را به مسئلهای امنیتی تبدیل میکند.
این هم که از کافه و کافه نشینی خوششان نمیآید ولی با رستوران مشکل ندارند شاید به خاطر این باشد که در رستوران بحث شکم میچربد و خوردن و نسبتی با تفکر و گفتوگو ندارد ولی در کافه مینشینند و با هم حرف میزنند یا بحث میکنند و نوشیدن قهوه اصل نیست.
آدمهای ایدیولوژیک به جای این که خود را با دنیای واقعی بیرون انطباق دهند تمام سعی خود را به کار میبندند تا دینای بیرون را با ذهن خود منطبق کنند و آقای جلیلی هم نمونهای از این جور آدمهاست؛ نمونهای نچسب البته.