18 اردیبهشت، تنها یک سطر در تقویم نیست؛ نمادی است از رنجی بیصدا، از دردهایی که در هیاهوی زندگی فراموش میشوند. این روز، فرصتی است برای ایستادن، نگریستن و شنیدن صدای کسانی که هر نفسشان، نبردی است میان بودن و نبودن؛ روزی برای همدلی با انسانهایی که بیماری بیرحمی چون ALS آرامآرام جسمشان را خاموش میکند، اما هنوز جانشان میتپد و امید در نگاهشان زنده است.