به گزارش« نبض فناوری» حسین صیامپور، پژوهشگر دانشگاه تربیت مدرس با اشاره به اینکه انتقال الکترون و فعالیت کاتالیزوری نانوساختارهای طلا به مورفولوژی و اندازه آنها بستگی دارد، گفت: تحقیقات گستردهای در حال انجام است تا نانوساختارهای بهینه برای کاربردهای حسگری توسعه یابند. از جمله رویکردهای قابلتوجه در این زمینه میتوان به روش الکتروشیمیایی، خودآرایی الکترواستاتیک مستقیم، خودآرایی با پلیم و رشد بهواسطه هسته اولیه اشاره کرد. در این روشها، کنترل دقیق مورفولوژی با استفاده از الگو، سورفکتانت یا پیشآمادهسازی بستر فراهم شده است.
وی ادامه داد: در اکثر این موارد، انتقال الکترون و فعالیت کاتالیزوری نانوساختارها به دلیل وجود مولکولهای سورفکتانت و مولکولهای پیونددهنده کاهش مییابد که در نتیجه کاربردشان را محدود میکند. از طرف دیگر روشهای ارائهشده عموماً از ضعف تکرارپذیری، پایداری کم، روند طولانی ساخت و کاهش عملکرد حسگری ناشی از تراکم نانوساختارها و مسدودشدن سایتهای فعال توسط لینکرها رنج میبرند؛ بنابراین، برای تولید حسگرهای حساس، یافتن یک روش ساده و با تکرارپذیری بالا برای رشد مستقیم مواد فعال روی سطح الکترود بستر، یک چالش مهم است.
صیام پور اظهار کرد: بر این اساس در این پژوهش، ما روشی مقیاسپذیر و با تکرارپذیری بالا برای تولید نانوساختارهای طلا بهعنوان الکترودهای کار برای کاربردهای حسگری معرفی کردیم. برای این مطلوب از روش لایهنشانی تبخیر فیزیکی بهعنوان روش مرجع استفاده شده است. با بهینهکردن شرایط لایهنشانی شامل ضخامت فیلم، دمای بازپخت و انجام لایهنشانی به روش الکتروشیمیایی، حسگری با عملکرد بالا بهدست آمد. عملکرد الکتروشیمیایی آنها با استفاده از ولتامتری چرخهای و بینابنمایی امپدانس الکتروشیمیایی صورت پذیرفته است.