تحولات دیجیتال در سالهای اخیر، نظام بانکی را با تغییرات بنیادینی مواجه کرده است. مشتریان دیگر تنها به خدمات حضوری در شعبه یا اپلیکیشن بانکها بسنده نمیکنند و انتظار دارند تجربهای سریعتر، یکپارچهتر و شخصیتر داشته باشند. در چنین فضایی، «بانکداری باز» یا Open Banking بهعنوان نسل جدید خدمات مالی، در مقابل ساختار بسته و سنتی بانکداری قدیمی قد علم کرده است. در این مقاله، به مقایسه کامل این دو رویکرد میپردازیم و در پایان، نقش بانکداری باز زرینپال را بهعنوان راهکاری بومی برای عبور از چالشهای سیستم سنتی بررسی میکنیم.
در مدل بانکداری سنتی، بانکها مالک و متولی انحصاری دادهها و خدمات مالی مشتریان هستند. به این معنا که اطلاعات حسابها، تراکنشها و سوابق مالی، در سامانههای داخلی بانک ذخیره شده و تنها از طریق همان بانک قابل مشاهده و استفاده است. کاربران برای انجام هر نوع تراکنشی، از انتقال وجه تا دریافت تسهیلات یا مشاهده مانده حساب، ناچارند از کانالهای رسمی همان بانک اقدام کنند. این ساختار متمرکز، اگرچه در گذشته امنیت و کنترل بیشتری فراهم میکرد، اما امروزه با افزایش حجم دادهها و نیاز کاربران به سرعت و انعطاف، به مانعی جدی برای نوآوری تبدیل شده است.