پس از انتشار متن پیشنهاد مرکز پژوهشهای مجلس در خصوص اصلاحیه بند الحاقی تبصره ۱۵ مصوبه کمیسیون تلفیق به منظور «اخذ مالیات ۵۰ درصدی از تبلیغ دهندگان ایرانی بر بستر گوگل» این پیشنهاد در همان ساعات اولیه واکنشها و مخالفتهای بسیار زیادی به همراه داشت. سوال اکثر کاربران و فعالان حوزه دیجیتال مارکتینگ این بود که چگونه میخواهند تبلیغدهنده را شناسایی کرده و از او مالیاتی برای هزینه روی یک سرویس خارجی دریافت کنند. در واقع موضوع اصلی اینجاست که این مالیات از چه کسانی و با چه معیاری و به چه طریقی می خواهند دریافت کنند؟ هر چند تاکنون دلایل ارایه این پیشنهاد مشخص نیست و بسیاری معتقدند که این پیشنهاد عملا راه را برای دریافت مالیات از هزینه باز میکند در صورتی که نفس دریافت مالیات از درآمد( سود) قانونی است. در ادامه سعی میکنیم به معرفی انواع سرویسهای تبلیغاتی آنلاین و نحوه کارکرد آنها بپردازیم.
به گزارش پیوست، تاریخ تبلیغات اینترنتی به قرن ۲۰ میلادی و زمان شکلگیری اینترنت برمیگردد. شبکه تحقیقاتی (ARPANET) یا سازمان پروژههای تحقیقاتی پیشرفته شبکه، برای اولینبار در سال ۱۹۶۹پیامی از یک رایانه به یک رایانه دیگر ارسال کرد و پایهگذار اینترنت جهانی شد. بعدها در سال ۱۹۷۸ میلادی یک بازاریاب از یک شرکت لوازم دیجیتال، ایمیلی را برای تعدادی از کاربران آرپانت ارسال کرد و برای مراسم رونمایی از مدل جدیدی از کامپوترهای DEC تبلیغ کرد. این اولین تبلیغ در دنیای آنلاین بود که به سرعت رشد کرد و توسعه یافت.
حال با گذشت بیش از ۴۰ سال از اولین تبلیغ بر بستر اینترنت، این موضوع به یک کسبوکار پررونق و پرسود تبدیل شده است. برای درک بهتر پرسود بودن این بیزینس کافیست بدانید در سال ۲۰۱۱ بهصورت تقریبی ۹۶ درصد از درآمد گوگل از طریق تبلیغات به دست آمده است.