قطع اینترنت، استفاده از نرمافزارهای جاسوسی و دسترسیهای غیر قانونی، روندهایی هستند که در این سالها از سوی دولتهای مختلف بارها و بارها استفاده شدهاند. در طول ۵ سال گذشته، حداقل ۴۲ دولت بهدلیل اعتراضات، انتخابات یا سایر ناآرامیهای سیاسی قطعی اینترنت را بر شهروندان خود اعمال کردهاند. همچنین حداقل در ۴۵ کشور مقامات دولتی مشکوک به استفاده از نرمافزارهای جاسوسی و دسترسی به ابزارهای شخصی در مورد شهروندان خود هستند.
به گزارش پیوست، آزادی اینترنت تحتتأثیر شاخصهای مرتبط با دموکراسی در جهان است پس میتوان انتظار داشت که اوضاع خوبی نداشته باشد. در سالهای قبل، ناآرامیهای سیاسی که تأثیر مستقیم بر دسترسی به اینترنت دارند، غالباً متوجه کشورهای کوچک و فقیر با حکومتهای مستبد بودند اما اکنون شهروندان کشورهایی که حداقل در ظاهر دارای ساختار سیاسی دموکراتیک هستند مانند ترکیه، برزیل و روسیه نیز سانسور و محدودیت اینترنت را گاهی تجربه میکنند. در نبرد پرمخاطره بین دولتها و فناوری، حقوق کاربران اینترنت به قربانیان اصلی تبدیلشده و میتوان گفت ناهنجاریهای سایبری ترویجشده توسط چین در حال گسترش به کشورهایی مانند برزیل، هند و ترکیه است. نامی که در کشور ما نیز هواداران متعصبی دارد و در ادبیات دولتی به عنوان نمونهای موفق از مدیریت اینترنت از آن یاد میشود.
با وجود ورود کشورهای جدید به لیست نهچندان تمیز محدودکنندگان اینترنت، بازهم آمار و ارقام نشانمیدهد ایران حتی بهطور نسبی هم در این زمینه وضعیت مناسبی ندارد. ایران از نظر آزادی اینترنت در جایگاههای انتهایی قرار گرفته است. شبکههای اجتماعی مانند فیسبوک، توئیتر و یوتیوب در سال ۲۰۰۹ فیلتر شدند. تلگرام در سال ۲۰۱۸ مسدود شد و در زمان نگارش این مطلب نیز اینستاگرام و واتساپ فیلتر هستند.