گزارشهای خبری و تحلیل دادههای پروژه هزینههای جنگ در دانشگاه براون، نشان میدهد که ماشین جنگی آمریکا و متحدانش در مواجهه با ایران و سایر درگیریهای منطقهای، بیش از هر زمان دیگری به زنجیرهای پیچیده از شرکتهای بزرگ تسلیحاتی و شرکتهای فناوری اطلاعات وابسته شده است.
در حالی که افکار عمومی و محافل دیپلماتیک غالبا بر تصمیمهای سیاسی سران دولتها تمرکز میکنند، حقوقدانان بینالمللی و سازمانهای حقوق بشری توجه خود را به لایه دیگری از مسئولیت جلب کردهاند؛ نقش و مسئولیت کیفری شرکتهای خصوصی که ابزارها، تسلیحات و سیستمهای هوش مصنوعی لازم برای هدایت تجاوزهای نظامی، ارتکاب جنایت و حمله به زیرساختها را تامین میکنند.
براساس دادههای ارائهشده توسط کمیته خدمات دوستان آمریکایی (AFSC)، دستکم ۵۷ شرکت بزرگ بینالمللی در زنجیره تامین تجهیزات، دادهها و پشتیبانی تسلیحاتی نقش مستقیم ایفا میکنند. این سامانه شامل سازندگان جنگندهها و موشکها مانند بوئینگ، لاکهید مارتین و آرتیایکس (ریتیون سابق) و همچنین شرکتهای اصلی در عرصه تحلیل داده و هوش مصنوعی مانند شرکت آمریکایی پالانتیر (Palantir Technologies) است.