بر اساس گزارشهای اولیه حادثه بندرعباس، چند ضعف کلیدی مشهود بود: فقدان سیستمهای هوشمند هشداردهی، نظارت لحظهای ناکافی، عدم استفاده از دادههای تاریخی و پیشبینیکننده برای ارزیابی ریسک و ناتوانی سیستمهای مانیتورینگ سنتی در شناسایی سریع نقطه آغاز آتشسوزی. این عوامل باعث شد واکنش به بحران با تأخیر مواجه شود و زمان طلایی برای مهار آتش از دست برود. در نتیجه، حادثهای که میتوانست مهار شود، به فاجعهای بزرگ تبدیل شد. این تجربه بار دیگر ضرورت تحول دیجیتال و بهرهگیری از هوش مصنوعی در حوزه ایمنی صنایع کشور را اثبات میکند.
سیستمهای حرارتی سنتی پس از ۳۰ دقیقه حریق را تشخیص دادند، درحالی که فناوریهای مبتنی بر بینایی کامپیوتری، مثل سیستمهای استفاده شده در پالایشگاههای ژاپن در کمتر از ۱۰ ثانیه هشدار میدهند. یا پلتفرمهای هوش مصنوعی مانند IBM Watson در آرامکو عربستان با تحلیل دادههای هواشناسی و مواد شیمیایی ۶۰ درصد از حوادث را پیش بینی میکنند.