توسعه مدلهای زبانی بومی فارسی در میان رقابت فشرده جهانی در عرصه هوش مصنوعی، دیگر یک انتخاب نیست. بلکه ضرورتی راهبردی برای حفظ استقلال فناورانه، صیانت از دادههای ملی، تقویت توان تولید داخلی و کاهش وابستگی به زیرساختهای خارجی است. آنچه امروز در ظاهر «پاسخگویی ماشینی» بهنظر میرسد، در واقع زیرساختی است برای قدرت نرم، امنیت دیجیتال، اقتصاد دانشبنیان و شکلدهی به آینده حکمرانی دادهمحور. غفلت از توسعه هدفمند این فناوری، تکرار تجربههای از دسترفته دهههای پیشین در حوزه پیامرسانها و زیرساختهای دیجیتال خواهد بود. با این تفاوت که اینبار، پیامدها صرفاً فناورانه نیستند، بلکه به بافت اقتصادی، امنیتی و حتی موقعیت بینالمللی کشور نیز گره خوردهاند.
به گزارش پیوست؛ ضا محمدی، عضو هیئت علمی دانشگاه علموصنعت، در پنل تخصصی «چرایی توسعه مدل زبانی فارسی» در رویداد «هوش مصنوعی و قند پارسی» شرکت پارت، ضمن تأکید بر غیراقتصادی بودن این فناوری برای ایران، گفت: یکی از مهمترین تأثیرات مدلهای بومی، جنبه فرهنگی آن است. این فناوری بهمرور در حال فرهنگسازی است و پاسخهایی که از سوی مدلهای زبانی تولید میشود، میتوانند بر شکلگیری فرهنگ و تصمیمگیریهای عمومی در سالهای آینده اثرگذار باشند.
او ادامه داد: همه میدانیم که این مدلها دارای سوگیریاند، چرا که دادههایشان از دامنههای مختلف و بعضاً ناهمگن گردآوری شده است. بنابراین با یک پدیده جهانی مواجهیم که صرفاً محدود به زبان فارسی نیست.