واکاوی کارنامه شعری مهدی اخوان ثالث در سی و ششمین سالروز درگذشتش؛
پروین گنابادی: اخوان روایت را در حد شعر بالا برد
پروین گنابادی، پژوهشگر و استاد دانشگاه، گفت: اخوان نگاهی شهودی به شعر دارد. منظور از نگاه شهودی این است که شعر کاری الهامی است و برای این کار باید تربیت شعری داشت تا آن حالت — که من نامش را شهودی میگذارم — بتواند روی کاغذ به یک شعر تبدیل شود.
سرویس ادبیات خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا) – مرضیه نگهبان مروی: امروز، چهارم شهریور، سی و ششمین سالگرد درگذشت مهدی اخوان ثالث است؛ شاعری که با تخلص «م. امید»، نامی ماندگار در ادبیات معاصر ایران بهجا گذاشت. اخوان با تسلطی شگفتانگیز بر شعر کلاسیک و نو، صلابت شعر خراسانی را با مضامین اجتماعی و زبانی تازه درآمیخت. او که موسیقیپژوهی چیرهدست و نوازندهی تار بود، در آثاری چون «زمستان»، «آخر شاهنامه» و «ارغنون»، صدای رنجها و امیدهای مردم را به نظم درآورد و در مجموعههایی چون «پاییز در زندان»، ابعاد انسانی و ایستادگی را به تصویر کشید.
برای گشودن دریچهای به سوی ابعاد کمتر شناختهشدهی زندگی این اثرگذار، در گفتوگویی صمیمانه به سراغ بهرام پروین گنابادی رفتیم. ایشان که نوه محمد پروین گنابادی است و از دوستان نزدیک و معاشران دیرینهی اخوان ثالث بودهاند، گواه لحظات و خاطراتی هستند که در هیچ کتابی نیامده است. در این مصاحبه، از دریچهی نگاه و تجربیات جناب پروین، تلاش میکنیم تا نگاهی تازهتر به شخصیت، منش و میراث م. امید داشته باشیم و پیوندی دوباره میان امروز و خاطرات مشترک این دو شخصیت اثرگذار برقرار کنیم.
اگر بخواهیم از منظر ساختاری و محتوایی به آثار اخوان ثالث بنگریم، چه مؤلفههایی در شعر او وجود دارد که باعث شده است جایگاهی متمایز و ماندگار نسبت به همعصرانش پیدا کند؟