سیاستگذاران از «تحول دیجیتال» بهعنوان راهی برای نوسازی نظام قانونگذاری صحبت میکنند اما واقعیت مجلس در ایران هنوز فاصلهای معنادار با این تصویر دارد؛ گزارشی تازه از مرکز پژوهشهای مجلس نشان میدهد پارلمان دیجیتال بیش از آنکه یک پروژه اجرایی باشد، در حد یک چارچوب مفهومی باقی مانده و گره اصلی آن نه تنها در فناوری نیست بلکه در اجرا و حکمرانی داده است.
به گزارش پیوست، مرکز پژوهشهای مجلس در گزارشی با عنوان «پارلمان الکترونیکی و دیجیتال» تصویری از آیندهای ترسیم کرده که در آن فناوری، به ستون فقرات قانونگذاری تبدیل میشود؛ آیندهای که قرار است شفافیت را افزایش دهد، کارایی را بالا ببرد و فاصله میان شهروندان و نهاد قانونگذار را کاهش دهد. اما همین گزارش، ناخواسته نشان میدهد این آینده در ایران هنوز بیشتر شبیه یک ایده است تا یک پروژه در حال اجرا.