هنوز نمی‌توان گفت وضعیت به حالت عادی بازگشته است. روایت حملات سایبری در جریان جنگ ۴۰ روزه حالا آرام‌آرام از سطح شایعه و گمانه‌زنی عبور کرده و ابعاد گسترده‌تری از آن مطرح می‌شود. رئیس مرکز ملی فضای مجازی اعلام کرده در ایام جنگ، حجم حملات سایبری به کشور به‌شدت افزایش یافته بود؛ تا جایی که روزانه بیش از ۱۰۰ حمله حرفه‌ای علیه زیرساخت‌های کشور انجام می‌شد. حملاتی که فقط شبکه بانکی و مالی را هدف نگرفته بودند و از زیرساخت‌های پولی و پرداخت تا بخش انرژی و خدمات حیاتی کشور را در بر می‌گرفتند. هرچند به گفته او بخش عمده این حملات با کمک متخصصان امنیت سایبری و تیم‌های فنی دفع شد، اما همین روایت یک واقعیت مهم را آشکار می‌کند؛ اینکه در بحران‌های جدید، بانک‌ها و شبکه پرداخت به یکی از اصلی‌ترین اهداف حملات سایبری تبدیل شده‌اند.
همین مسئله باعث شده نگاه به مفهوم امنیت نیز تغییر کند. در شرایطی که حتی زیرساخت‌های حیاتی کشور به‌صورت مستمر هدف حملات حرفه‌ای قرار می‌گیرند، دیگر امنیت یک وضعیت مطلق و تضمین‌شده نیست. در میانه بحران‌های سایبری و اختلال‌های بانکی، پرسش اصلی دیگر این نیست که کدام سازمان هک می‌شود؛ مسئله مهم‌تر این است که کدام‌یک می‌تواند سرویس را پایدار نگه دارد و سریع‌تر به مدار عملیات بازگردد.
با این حال هنوز بخشی از ادبیات فناوری در ایران بر ایده «امنیت کامل» بنا شده است؛ مفهومی که بسیاری از متخصصان امنیت آن را نه نشانه قدرت، بلکه نشانه درک ناقص از ماهیت تهدید می‌دانند.