جامعه طبقاتی همه بخشهایش طبقاتی است، حتی حیاتیترین حق یعنی حق دسترسی به اینترنت. در شرایطی که اینترنت به یکی از ضروریترین نیازهای زندگی تبدیل شده، تصمیمگیری درباره نحوه و میزان دسترسی به آن، دیگر صرفاً یک موضوع فنی یا مدیریتی نیست؛ بلکه مسئلهای است درباره عدالت، توسعه و حقوق شهروندی است. سیاست «اینترنت طبقاتی» که با اسامی مختلفی چون «اینترنت سفید»، «اینترنت اضطراری» یا «منطقه آزاد سایبری» مطرح میشود، اکنون بیش از هر زمان دیگری نگرانیها را برانگیخته است.
به گزارش پیوست، دولت چهاردهم از ابتدا با وعده رفع فیلتر بر سر کار آمد؛ اما پس از یک سال تنها دو پلتفرم واتساپ و گوگلپلی را رفع فیلتر کرده است. در همین حال قطع و اختلال مکرر اینترنت، موجب نارضایتی عمومی شده است؛ اما راهکار دولت برای این معضل، توسل به اینترنت طبقاتی است. در تازهترین تحول در این زمینه، فاطمه مهاجرانی سخنگوی دولت روز سهشنبه ۲۴ تیر ماه گفت: «دولت با آزادی اینترنت موافق است اما قبل از آن اگر برای مثال خبرنگار نیاز به اینترنت آزادتری دارد باید به او داد. امور را نمیتوان معطل کرد تا مسائل حل شود. هرچند نگاه دولت دسترسی به اینترنت آزاد است.»
این سخنان با واکنش منفی بسیاری روبرو شد؛ اما گویا برخی آنچنان که در ظاهر نشان میدهند، چندان هم با این پدیده رانتی مخالف نیستند. بعد از گذشت چند روز از جنگ ایران و رژیم متجاوز اسرائیل و قطعی سراسری اینترنت در کشور، نصر تهران اعلام کرد که با هدف پشتیبانی از تداوم فعالیتهای حرفهای شرکتهای فناوری اطلاعات، فرآیند معرفی شرکتهای عضو برای دسترسی به اینترنت بینالملل را آغاز کرده است، اما اعلام شد که هیچ آماری از شرکتهای درخواستکننده اینترنت طبقاتی به بیرون درز پیدا نمیکند. با این وجود خیلی نگذشت که بسیاری از افراد و حتی برخی از شرکتهای نسبت به این موضوع واکنش تندی نشان دادند. عدهای از کسبوکارهای حوزه فناوری معتقدند چنین سیاستهایی بهجای حل مسئله، عملا صورت مسئله را پاک میکند و عدهای معتقدند که چنین تبعیضی میتواند برای کسبوکارها و زنده نگه داشتن اقتصاد دیجیتال موثر باشد.