نشانه ساده موفق نبودن پروژه کیف پول دیجیتال در ایران شاید این باشد که هنوز بخش بزرگی از کاربران حتی یک کیف پول دیجیتال فعال ندارند و مهمتر اینکه مزیتی هم وجود نداشته که کسی با نداشتن کیفپول احساس کند مزیتی را از دست داده است. جایی که اقتصاد کارمزدها، منافع بازیگران سنتی شبکه پرداخت و توسعه جزیرهای کیفپولها، مسیر شکلگیری یک اکوسیستم یکپارچه را مسدود کردهاند. شاید برای فهم دلایل عقبماندن کیفپول در ایران، کافی باشد رد پول در شبکه پرداخت را دنبال کنیم.
به گزارش پیوست، در حالیکه معاون نظام پرداخت و فناوریهای نوین بانک مرکزی مسعود پشمچی به تازگی خبر از الزام اصلاح ساختار نظام پرداخت خبر داده و بر توسعه ابزارهایی مانند کیف پول دیجیتال تاکید کرده است. البته این اولین باری نیست که معاون نظام پرداخت از الزام اصلاح ساختار نظام پرداخت صحبت میکند تقریبا تمامی کسانی که پیش از مسعود پشمچی بر این صندلی تکیه زدهاند نیز از اصلاح نظام پرداخت و لزوم استفاده از کیف پول الکترونیکی و همچنین خطر افزایش پرداختهای آنلاین صحبت کردهاند اما تا کنون هیچکدام از آنها موفق به پیاده کردن برنامههایشان در این زمینه نشدهاند.
طبق دادههای شاپرک، بخش عمدهای از تراکنشهای بانکی کشور مربوط به مبالغ خرد است؛ بهطوریکه حدود ۹۰ درصد تراکنشها زیر ۵۰۰ هزار تومان و حدود ۹۵ درصد آنها زیر یک میلیون تومان است. با این حال همین اقتصاد خردِ پرحجم، به جای آنکه به زیستبوم کیف پول میدان بدهد، در عمل در شبکه متمرکز کارت، پوزهای بانکی و پایانههای فروش قفل شده است. شبکهای که ذینفعان آن از کارمزدها و زیرساخت سختافزاری موجود سود میبرند و در نتیجه، انگیزهای ساختاری برای مهاجرت تراکنشهای خرد به ریلهای جدید مثل کیف پول دیجیتال ندارند.