۲ شهریور ۱۴۰۵ – ۱۵:۲۰
به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، بلند صحبتکردن همیشه نشانه ویژگی شخصیتی یا اختلال روانی نیست و میتواند از عادتهای خانوادگی، محیط رشد، فرهنگ و شرایط شنوایی ناشی شود؛ با این حال، تداوم آن در روابط و محیط کار موجب حواسپرتی و تخریب ارتباطات میشود و در زمان تعارض، اگر با هدف ترساندن یا تهدید طرف مقابل باشد، نوعی آزار روانی محسوب میشود.
زهره نظام آبادی در گفتوگو با ایسنا، با بیان اینکه بلند صحبتکردن ریشه در ساختار شخصیتی فرد دارد یا نشانه اضطراب است؟ گفت: خود بلند صحبتکردن به تنهایی ویژگی شخصیتی به حساب نمیآید و بیشتر میتواند تحت تاثیر عادات و سبک ارتباطی، شرایط شنوایی فرد و محیط باشد.
وی افزود: گاهی وقتها افراد تحت تاثیر اضطراب شدید که قرار میگیرند کنترل و شدت صدایشان را از دست میدهند، اما کلا به تنهایی نمیشود بررسی کرد که آیا بلند صحبتکردن ریشه در ساختار شخصیت فرد دارد یا نه؟.
وی در خصوص نقش الگوهای تربیتی و خانوادگی در تثبیت عادت بلند صحبتکردن اظهار کرد: خانواده نقش مهمی در تثبیت عادت بلند صحبتکردن دارد و کودکی که در خانوادهای بزرگ میشود که پدر و مادر با همدیگر با صدای بلندتری صحبت میکنند این امر بهصورت ناخوداگاه تثبیت و به عادت خودکاری تبدیل میشود؛ حتی در یکسری از قومیتها هم بلند صحبتکردن امری کاملا طبیعی و معمولی است.